Język japoński nie należy do żadnej rodziny języków. Używany jest przez ok. 130 mln rodowitych mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na całym świecie.

Pewne cechy języka japońskiego wskazują na pochodzenie uralo-ałtajskie i malajo-polinezyjskie. Dostrzegane są również związki z językiem koreańskim. Żadna teoria nie jest jednak szerzej przyjęta i japoński pozostaje największym językiem, o którego pochodzeniu praktycznie nic pewnego nie wiadomo.

Najstarsze znane zapisy pochodzą z V i VI w.n.e., pierwsze dłuższe teksty pojawiły się dopiero w VIII w.n.e. Do zapisu języka używanow wtedy znaków chińskich, stąd język ten miał największy wpływ na rozwój alfabetu japońskiego.

Japoński nie należy do języków łatwych (sami japończycy uczę się go przez 12 lat) choćby z uwagi na pismo. System pisma to trzy alfabety: dwa 46 znakowe alfabety sylabowe hirigana i katakana), składający się z ponad 50000 znaków alfabet kanji oraz rõmaji - czyli system znaków łacińskich.

• Hirigana to zbiór 46 znaków oznaczających sylaby. Jego znajomość jest niezbędna aby móc zrozumieć tekst zapisany w kanji, gdyż w hiraganie zapisane są końcówki gramatyczne.
• Katakana to znaki używane głównie do zapisywania obcojęzycznych wyrazów.
• Kanji to alfabet ok. 6000 ideogramów, czyli znaków chińskich, które wyrażają określone pojęcia, rzeczy, cechy, czynności, z których każdy może być osobnym słowem. Po II wojnie światowej alfabet ten został skrócony do 1945 najczęściej używanych znaków
• Rõmaji to fonetyczny zapis słów japońskich w alfabecie łacińskim używany w słownikach obcojęzycznych, na drogowskazach, dworcach.

Wszystkie trzy, a nawet cztery formy zapisu mogą przeplatać się w jednym napisanym po japońsku tekście.

W języku japońskim funkcjonuje wiele zapożyczeń z języka chińskiego, języków europejskich (portugalskiego, niderlandzkiego, hiszpańskiego, francuskiego, niemieckiego i oczywiście z angielskiego, których ostatnio bardzo przybywa.

WIKIPEDIA

Język japoński - język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

Najstarsze znane teksty to pochodzące z V i VI wieku nazwy własne. Nie mówią jednak one wiele o języku. Najstarsze dłuższe teksty pochodzą z VIII wieku (kiki). Już wtedy chińskich znaków zaczęto używać do sylabicznego zapisu wymowy.

Jednak pewne sylaby, które są identyczne we współczesnym japońskim były zapisywane różnymi znakami i był to zapis konsekwentny. Świadczy to o tym, że dawny japoński miał więcej samogłosek (lub ogólniej: typów sylab) – osiem zamiast współczesnych pięciu, za to nie rozróżniał długości samogłosek, tak jak to czyni współczesny japoński.

Kluczowa jest jednak nie liczba samogłosek, lecz wysokie prawdopodobieństwo obowiązywania zasady harmonii samogłosek – podobnie jak w językach uralo-ałtajskich. Jest to jeden z głównych argumentów za uralo-ałtajskim pochodzeniem języka japońskiego. Świadczyć mają również o tym podobieństwa morfologiczne i składniowe do języków ałtajskich (np. tureckiego, mongolskiego). Niektórzy badacze doszukują się również podobieństw do języków malajo-polinezyjskich.